DeurneWiki een encyclopedie over, voor en door Deurne(naren)!
U kunt ons steunen door lid of vriend van Heemkundekring H.N. Ouwerling te worden.
Iedere woensdagochtend zijn wij tussen 10 en 12 uur in het heemhuis: Stationsstraat 73.

Marinus Vlemmix (1905)

Uit DeurneWiki, de historische encyclopedie voor groot-Deurne.
(Doorverwezen vanaf Marinus Vlemmix)
Ga naar: navigatie, zoeken
Marinus Vlemmix (1905)
Marinus Vlemmix.jpg
Persoonsinformatie
Volledige naam Marinus Vlemmix
Roepnaam Marinus
Geboorteplaats Vlierden
Geboortedatum 8 september 1905
Partner(s) Lucia Cornelia van Heugten (1907-1972)
Beroep(en) grondwerker
Bidprentje NBA Lucia Cornelia van Heugten
Het witte huisje Schooteindseweg 7.
Klik op het icoon voor meer informatie.
Foto: collectie Ton Hartjens
.
Tekening van Marinus Vlemmix in 1924:
De kerk van Vlierden met pastoor Gijzels.

Marinus Vlemmix was een bekend dorpsfiguur in Vlierden.


Marinus Vlemmix werd geboren in Vlierden in een armoedig hutje vooraan op de Rijntjesdijk als het elfde kind van Lambertus Vlemmix (1861-1936) en Antonetta Vervoordeldonk (1873-1949). In zijn ouderlijk gezin werden maar liefst negentien kinderen geboren, maar "slechts" zes van zijn broers en zussen haalden de volwassen leeftijd.
Na de oorlog ging Marinus in Someren wonen. Tegen een bosrand aan, precies zoals in Vlierden. Hij trouwde met Lucia (Luus) Cornelia van Heugten, (Asten 22 januari 1907 - Someren-Heide 22 januari 1972), dochter van landbouwer Johannes van Heugten en Wilhelmina Joosten.


Er wordt verteld dat hij, toen hij nog naar de lagere school ging, op een keer een paar zakken spek in een diep gat in de grond moest stoppen. Het spek kwam uit de pastorie waar het bezorgd werd door boeren en burgers nadat ze geslacht hadden. De hoeveelheid was te groot geworden en het werd tijd dat het werd opgeruimd. Marinus wist stiekem nog wel gauw een stuk spek voor zijn ouders te bemachtigen door het vlug te verstoppen.

De zus van Marinus, Hanne, plukte vroeger in Vlierden 'trilgras', dat in Deurne 'Bibbergras' genoemd werd, en verkocht dat voor twee en een halve cent langs de deur. Mensen zetten het gras in een vaasje en als er een deur open ging dan trilden de aartjes van het gras die aan haardunne takjes zaten. De aartjes kregen soms ook nog een kleurtje door ze te bronzen of door er dun zilverpapier omheen te draaien.

Marinus en zijn vrouw waren zeer gastvrij. Als er volk kwam dan duurde het niet lang voordat de tafel werd gedekt. Eten moest je. Hij vertelde wel eens dat hij weer post gekregen had van het een of ander staatshoofd. Dat was niet verzonnen want in een kastlade lagen allerlei brieven en kaarten van staatshoofden en hoogwaardigheidsbekleders. Er was ook een dankbrief bij van koning Bhumibol en koningin Sirikit, want Marinus had de gewoonte om bij huwelijken, jubilea aan dergelijke hoogwaardigheidsbekleders een gelukwens te versturen.

Marinus en Lucia hadden overdag rond het huis van alles te doen want er liepen kippen, ganzen, konijnen en nog wat andere dieren rond, die verzorgd moesten worden. Toen er onder de blote hemel eens een gans zat te broeden, bouwde Marinus er een afdakje overheen.

Vooral de laatste twintig jaar van zijn leven tekende Marinus veel, heel veel, in naïeve stijl. Er kwam geen einde aan. Er lagen stapels tekeningen, waar hij geen weg mee wist en ze daarom regelmatig met het oud papier mee gaf. Een paar honderd tekeningen van hem zijn bewaard gebleven. Een aantal van zijn tekeningen werd in 2011 door Tij Kools aan heemkundekring H.N. Ouwerling geschonken.[1][2]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. Beppie van den Berk en Pietje Schonewille - Marinus Vlemmix - Vlierden in D'n Uytbeyndel nummer 64 zomer 2007 blz. 13-14
  2. Website Tij Kools