U steunt de heemkundekring door lid of vriend te worden.
Iedere eerste maandag- en woensdagochtend van de maand van 10 tot 12 uur kunt u ons bezoeken in het heemhuis.

Julius de Corte (1924-1996)

Uit DeurneWiki, de historische encyclopedie voor groot-Deurne.
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Jules de Corte
Jules de Corte in 1974.jpg
Persoonsinformatie
Volledige naam Julius de Corte
Roepnaam Jules
Geboorteplaats Deurne
Geboortedatum 29 maart 1924
Overl.plaats Eindhoven
Overl.datum 16 februari 1996
Partner(s) (1) Wilhelmina Verhoeven (1929-2006)
(2) Theodora Dekker (1945)
Beroep(en) zanger, componist, tekstschrijver, pianist
Jules de Corte en zijn eerste echtgenote Wilhelmina Verhoeven in 1956.
foto collectie Peter van den Berk
foto collectie mevrouw De Corte-Dekker
Jules de Corte en Tij Kools

Julius (Jules) de Corte (1924-1996) was een Helenaveense zanger, pianist en tekstschrijver met landelijke bekendheid.


Familie en gezin[bewerken | brontekst bewerken]

Hij werd geboren in Deurne-Sint-Jozefparochie op het tegenwoordige adres Vloeieindsedreef 4 als zesde uit een gezin van twaalf kinderen en was een zoon van Petrus (Peer) de Corte (1888-1968) en Arnoldina van Eijk (1893-1981).

Toen Jules 14 maanden oud was, kreeg hij een middenoorontsteking. Een ongelukkige samenloop van omstandigheden en eigenzinnig optreden van dokter Wiegersma leidde uiteindelijk tot zijn blindheid.[1] Nog voor zijn derde jaar ging Jules naar het katholieke blindeninstituut De Wijnberg in Grave. Daar woonde hij tot aan het einde van de oorlog. Hij kreeg er uitstekend onderwijs, maar ervoer het als een kille, katholieke jeugdgevangenis. Hij leerde er ook pianospelen en bleek een muzikaal talent te zijn.

Hij trouwde op 23 februari 1954 met Wilhelmina Johanna (Mien) Verhoeven, (Delft 29 augustus 1929 - Delft 9 oktober 2006), dochter van Hermannus Verhoeven (Groningen 1893-1947 Wassenaar) en zijn tweede vrouw Helena Antonia Maagdenberg (Schiedam 1895-1968 Delft).

Ze kregen samen zes kinderen, drie jongens en drie meisjes:

  1. Magdalena Angela (Lonneke),
  2. Erlinde Sylvia (Lindeke),
  3. Julius Petrus (Jules),
  4. Ernst Vincent (Ernst),
  5. Marjolijn Marisca (Marjolijn),
  6. Lucien Victor (Lucien).

Op 1 juli 1976 werd de echtscheiding tussen hen uitgesproken.

Jules ging daarna een relatie aan met Theodora (Thea) Dekker, (Groningen 1945) met wie hij op 30 juli 1976 trouwde. Dit huwelijk bleef kinderloos.

Hij woonde in Delft, Helmond en vanaf 1973 tot aan zijn dood woonde hij op adres Geldersestraat 9 in Helenaveen, waar hij in alle rust en vaak tot diep in de nacht werkte aan zijn composities.

In 1983 onderging hij een hartoperatie. Jules de Corte werd begraven bij zijn ouders op de Rooms-Katholieke Begraafplaats aan de Molenstraat 72 in Helmond.

Carrière[bewerken | brontekst bewerken]

Op 21-jarige leeftijd begon hij zijn muzikale loopbaan in Delft als pianist bij een dansschool, in restaurants en op bruiloften en partijen. Na het voltooien van een pianostudie ging hij bij de radio (KRO) werken. Hij begon bij de Zonnebloem en werkte ook mee aan het bekende amusementsprogramma Negen heit de klok van Alexander Pola en Jan de Cler.

In kritische teksten uitte Jules de Corte zich tegen de vertegenwoordigers van het grootkapitaal. Zijn socialistische achtergrond klinkt nadrukkelijk in zijn liedjes door. In veel van zijn liedjes is zijn rancune tegen het kapitalisme hoorbaar. Ruim 35 jaar lang schreef hij meerdere radioliedjes per week voor de KRO en tal van tekstbijdragen voor andere omroepen.

Hoewel hij in zijn carrière met velen samenwerkte, was Jules de Corte altijd een eenling. Hij was bij uitstek de liedjeszanger die zichzelf begeleidde op de piano. Zowel zijn stem als zijn zang en piano-optreden hadden een eigen stijl die voor iedereen direct herkenbaar was.

Ruim 4000 liedjes schreef en componeerde hij tijdens zijn carrière. Met zijn muziek en teksten maakte hij tientallen grammofoonplaten en een cd. Daarnaast publiceerde hij een aantal boeken met gedichten, verhalen en filosofische overpeinzingen. Zijn bekendste liedjes zijn Ik zou wel eens willen weten, Koning Onbenul en de Vogels.

In zijn liedjes was hij maatschappijkritisch, soms een moralist die niet schroomde zijn onderwerpen scherp en af en toe zelfs wat cynisch te benaderen.

Jules schreef ook de muziek voor een viertal liedjes voor het kinderkoor Kinderen voor Kinderen namelijk deel 8 (1987)- Miepie, deel 9 (1988)- Mijn boom en - Eigen taal, in (1989) deel 10 - Wij zijn kwaad. Kinderen voor Kinderen is een kinderkoor van de Nederlandse omroep VARA, dat sinds 1980 jaarlijks een album uitbrengt met nieuwe kinderliedjes.

Jules de Corte ontving voor zijn oeuvre talrijke prijzen o.a. de Gouden Harp (1969), de Visser-Neerlandiaprijs (1967), de Louis Davidsprijs (1975) en een gouden plaat (7 september 1967). De waarde van zulke prijzen nam hij met een korreltje zout; Ik ben geïnteresseerd in mensen, niet in status legde hij uit. Veel van zijn liedjes bracht hij voor radio en televisie ten gehore. Ook trok hij het land door als kleinkunstenaar met eigen programma’s.

Hij was een talentvolle tekstdichter, die diverse dichtbundels liet verschijnen en zelfs te gast was tijdens De Nacht van de Poëzie in Utrecht. Verhalen over mensen in alledaagse en bizarre situaties, waarbij humor en verbazing de boventoon voeren, verschenen van zijn hand. Het waren veelal haarscherpe observaties van het ‘menselijk tekort’. De verhalen spelen zich meestal af in het gebied tussen droom en werkelijkheid. Wie in de jaren zeventig (1971 tot 1983) naar hem belde kreeg de Cortefoon - min of meer een antwoordapparaat - waar men verhaaltjes of liedjes van zijn hand kon beluisteren.
Ondanks, of misschien wel dankzij zijn handicap, had hij een vlijmscherpe blik op de samenleving.

Hij bleef zijn aandeel leveren aan de gemeenschap en bespeelde regelmatig het orgel van de Nederlands-Hervormde Kerk Deurne-centrum en beiaard van het gemeentehuis in Deurne, met name op marktdagen.

Binnen de dorpsgemeenschap van Helenaveen bleef hij zich ook nuttig maken, hij verzorgde de muzikale en technische werking van het klokkenspel op het dorpsplein. Ook begeleidde hij de laatste jaren op zondag de gezangen tijdens de zondagse kerkdiensten in de protestantse kerken van Helenaveen en Deurne.

Onderscheidingen[bewerken | brontekst bewerken]

  • Hij was lid van de "Maatschappij der Nederlandse Letterkunde".
  • Hij won in 1962 de Edison voor zijn grammofoonplaat Liedjes die eigenlijk niet mogen.
  • In 1969 kreeg hij de Gouden Harp van Conamus.
  • In 1975 kreeg hij de Louis-Davidsprijs voor "Het land van de toekomst".
  • Zijn oeuvre werd ook nog bekroond met de Visser Neerlandia-prijs.

In de wijk De Vennen in Deurne-West is de Jules de Cortestraat naar hem genoemd.

Onder auspiciën van de "Stichting Behoud Erfgoed Liedzangers en Toondichters" (Stichting BELT) ontstond er begin 2012 een bescheiden Jules-de-Corte-revival. De Nijmeegse theatermaker Guus de Klein en schrijver Cees van der Pluijm produceerden een muziektheatervoorstelling rond thema's uit het werk van De Corte, met bekende en onbekende liedjes van de Corte en met als titel: Wij Nederlanders . Première 22 januari 2012 (regie Paul Klooté).

Stichting BELT en uitgeverij De Stiel presenteerden een uitgave van de bladmuziek van 52 liedjes van De Corte, naar het origineel genoteerd door Bert van den Brink en Bram Strijbis onder de titel: Wie in Nederland wil zingen.
Bij Fonos verscheen een cassette met twee cd's waarop onder meer niet eerder uitgebrachte liedjes van De Corte staan, afkomstig uit de radio-archieven en getiteld: Ons Nederlandje.

Externe links[bewerken | brontekst bewerken]

Jules de Corte geïnterviewd door Henk Binnendijk op 31 mei 1993[bewerken | brontekst bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. Cees van der Pluijm - Jules de Corte Ik zou weleens willen weten (Amsterdam 2005) , inleiding pagina 7